سایت تخصصی پرورش هوش و روانشناسی کودک

تازه های علم روانشناسی کودک(کودکان فقط انعکاس تربیت والدین هستند)

اصل پرهيز از دستور دادن و تهديد كردن

1394/5/16 11:48
نویسنده : زهره یوسفی
10,997 بازدید
اشتراک گذاری

انسان آزاد آفريده شده است. گاهي والدين بايد در زندگي فرصت فرمانروايي و تحكم را نداشته اند و يا دائم تحت فشار بوده اند ،...

 اكنون مي خواهند كودك خود را تحت انقياد قرار دهند و مرتب به او امر و نهي مي كنند و دستور مي دهند. توصيه مي شود اگر تقاضايي از كودك داريد حتي الامكان به شكل سوالي مطرح كنيد. براي مثال بگوييد (( دوست داري در بردن ظروف به آشپزخانه به من كمك كني ؟ دلت مي خواهد برايت يك قصه شيرين بگويم ؟ آيا مي تواني اين كتابها را سرجايش بگذاري ؟، ممكن است خواهش كنم اين صندلي را ببري تو آن اتاق ؟ و نظاير ان در هر حال بايد به كودك يا نوجوان متناسب با وسع و توان او مسئوليت داد و از او انتظار داشت. در كارهايي كه كودك قادر است انجام دهد ، از او كمك بخواهيد تا روحيه و همكاري ومشاركت در او تقويت شود ،بنابراين : كودك يا نوجواني كه در يك محيط تهديد آميز رشد مي كند ، از رشد شخصيت سالم برخوردار نيست و در آينده قادر نخواهد بود به ديگران اعتماد و با آنها ارتباط برقرار كند.

 

پسندها (1)
نظرات (1) ارسال نظر
saba
9 شهریور 94 19:27
خیلی خوب است که در کارهایی که کودک حق انتخاب دارد به او به صورت سؤالی مطالب را بیاموزیم ولی در مواردی که کودک باید کاری را انجام دهد استفاده از عبارات امری لازم است. مثلاً نباید به کودک بگوییم موافقی دندانهایت را مسواک بزنی بلکه باید به او با مهربانی بگوییم برو و دندانهایت را مسواک بزن. ممنون از مطالب خوبتان